Bozkır şehre yıllar sonra dönüşümde kendime kurduğum simge dünyası hemen ikiye ayrıldı. Bozkır ve şehir. Değişen şehir, değişmeyen bozkır. Sürekli birbirini kuran iki uzam. Her gün arabamla bu iki gerçeklik arasında arası seyrederken kendimi bu kurgunun zembereği gibi hissettim. Gün anektonik renkleriyle çekilirken, tek hücreli şehrin giriş trafiğine kadar, bozkır kafamda kendini açımlıyor; Sürekli yol duygusu, yatay yayılımlı yolculuk, siluet çalılar, silo, kar, karga, karga düğünleri… Gece yarısı bozkıra dönerken de bu kez arkamda kalan, şehir adına, bir ateş böceği sürüsü. İnime yaklaşırken arabamın önündeki yakın ufku kesnese hep aynı tilki. S-imgeler ve şamanik hisler işte.
Neyse, bir gün şehre bozkırın başka bir girişinden yanlışlıkla sızarken yolları bilmemenin önüme çıkardığı bir dönemeçte bir takın grafitiler gördüm. İçimi şehir adına rahatlatan bu kısa anda nerdeyse kaza yapıyordum. Sonraki günle konuşurken, kafama o dönemeçten sıçrayıp dalan çizgi-resim yaratıkların bir sonucu olarak, bozkır şehirde illa da “grafiti” var diye tutturuyordum.
Sonra da bir gün şehirdeki yeni tanışmaların beni uğrattığı atölyede o çizgi-resim yaratıkların duvardan kurtulup ortalıkta rengarenk gezindiklerini gördüm. Kurtlar… Dikeyleşmiş, insanlaşmış, sanki bir çizgi filminden kurtulup kaçmış, hem “kurnaz” hem “sevimli” kurtlar. İnsanların zoraki ve amansızca kurtlaştığı bu zamanda, hala La Fontaine’in masalları geçerliliklerini korurlarken neden kurtlar da insanlaşmasın?
Dişlerinin arasından türlü ironiler yayan bu yalın çıplak kurtları birçok kez üreme safhasında gördüm. Yavrukurtlar, dişi kurtlar, erkek kurtlar… Kurt yavruları, kurt kadınlar, kurt adamlar… Hepsi kendi çıplaklıklarında, çizgi gerçekliğinden taşan yalnızca birer devinim potansiyeli değil aynı zamanda birbirlerine bakışımları bakımından kendilerini, söyleyeceklerini konuşma balonları kadar açık ve seçik anlatan kurtlar… Kendi üzerine pejoratif anlamlandırmaları, atıfları tersine çeviren, çok anlamlı deyişleri sorgulayan devinimlerde… Bu vital yaratıklar sadece dişleriyle değil, memeli ve omurgalı olmaklarıyla da başka sorgulamalar peşindeler de… Kurtlar arası cinsellik, androjen bir dağılımla, fotoroman dünyasından biçimlenip beslenmiş cinsel pozları ve egemen erk anatomisini (güdük kadın-erkek-erk cinsellik evrenini) sorguluyor. Dişler ve cinsel organlar arası omurları aykırı dengelerle uzamlandırılan çizgiler dışarıya verdikleri devinimler kadar, kendi içlerinde bakışımsal bir yapı kurmakta. Bakışları hem dışarıya uzanan hem de kendilerine dönük bir seyirde olan kurtlar, onlara bakanların da bakış yönlerini değiştirmekte, kaydırmakta. Kurtların devinim ve sorgulama dizgesi içinde hükmü ve gücünü, çizgisel yapısındaki abartılmışlığa rağmen, yitiren bu cinsellik aslında “iktidarın” odaklaştırdığı cinsel merkezlere alaycı bir gönderi olup kendine yeni erojen bölgeler yaratmakta. Hem bakan kafalar hem de o kafaları taşıyanlar için.
“Kurtlar sofrasında” “kurda kuşa yem edilen” işlerse bozkır da iz bırakmakta…
Kim bilir, bozkıra her dönüşümde yolumu kesen tilkim, iyiye işaretten başka belki de grafiti’den kaçıp gece yarıları dolaşan bir step kurdu niye olmasın.
Hüseyin Bahri Alptekin 27.01.1991,
İzmir Adam Dergisi, Mart 1991
