M.Morris’le, H.Alptekin, Ahmet Müderrisoğiu’nun işlerini düşünüyor, hem birlikte, hem ayrı ayrı. Düşünceleri, vizyonlan karışıyor. Ne teknik, ne de estetik bir kritik için. Birçok kez Müderrisoğlu’nun atölyesini ziyaret ederler. Ahmet “şantiye kaosu”unun ortasında oluşum ziyaretleri. Ahmet’in kendi dilinin grameri ile Michael’in kendi diline ait olmayan grameri yok), ayakkabı cilası, gazete kağıdına sarılı içki şişesi”. Hüseyin heykellerin cinselliğini Araba kullanmayan, kullanana şantiye notlarını okuyor. Şehrin dışına, bozkıra döndükler-inde sergisine bir çizgi-bağ bu tilki. Belkide aynı tilki, şaşırıyorlar. Akşamın ilk magazinin arasına karştırdığı “kurt bakışı” yazısının bir parçasını hatırlıyor”….. bir gün şehire halindeki şeylerinin arasında dolanıyor. Kendine iş yetiştiriyor. Kendi yarattığı kaoslan rengarenk stil-yaratıklarını salon ışıklarına çıkaracak. Michaeli her zaman olduğu gibi şantiyenin detaylarında kayboluyor. İşlere, işlerin ardındaki etrafındaki kırpıntılar, kalıplar. çer çöp arasından bakıyor. (Parçacı o). Hüseyin daha henüz eskiz ve maket halindeki işlere dokun-maya çalışıyor. En başta işlerin ömrünü ölçer gibi. Konuşuyorlar orada. Bu atölyeye son birbirine daha yakın. Ahmet’in telaffuzuna Hüseyin uzak.
İkisinin de Ahmet.’ sorguladıkları pek yok. Ahmet’in işlerinin arasında bir iş gibi dolanıyor. Michael parçalara takılmışken Ahmet.’ ve şantiyesini oluşturan ayrıntıları kendi kendine mırıldanıyor. “Elektrik sayacı üzerine saklanmış anahtarlar (atölye dışı), su dolu küvet (sular oluşturacak plastik topları Ahmet’in nasıl sarmaladığına göz atarken heykellerin fiziksel olarak resimlerin önünde olmalarına rağmen, resimlerin kendilerini yararak heykellere karıştığı yanılsama içinde geziniyor. Ahmet yerde oturmuş, yarat(t)ıklama, (Kurtların en küçüklerine yakın), onları ehlileştiriyor sarki. Atölyeye son ziyaret bitiyor. Hüseyin, Michael dönerken değişerek araba kullanıyorlar.
Yazı kontrol edilecek
site girişinde kayıtsız korkusuz bir tilki geçiyor arabanın önünden. Geçen seneki saatlerinde yol üstünde bir tilki görmek olsa olsa bu sergiyle ilgili vizyonu oluşturan rupriz bir bağ, tam da Ahmet’in yaratıklannın (kurtlannın) hareket ve canlılık potansiyellerini konuşurlarken, sonra tekrar şehre dönerlerken biri diğerine notlar okuyor. Saat, matta, elektrik sayacı, anahtar, erojen, top, kağıt, hareket, Richard Serra, içten dışarı, dıştan içeri, graffiti, portakal rengi. Hüseyin, Ahmet’in kurtlan üzerine geçen sene bir semi-yuppie bozkırın başka bir girişinden yanlışlıkla sızarken, yolları bilmemenin önünde çıkardığı bir dönemeçte bir takım graffitiler gördüm. İçimi şehir adına rahatlatan bu kısa anda neredeyse kaza yapıyordum. Sonraki günler konuşurken, kafama o dönemeçten sıçrayıp salan çizgi-resim yaratıkların bir sonucu olarak, bozkır şehirde illa da “graffiti” var diye tutturuyordum. Sonrada bir gün şehirde bir atelyede o çigi-resim yaratıklann duvardan kurtulup ortalıkta regarenk gezindiklerini gördüm. Kurtlar… Dikeyleşmiş, insanlaşmış, sanki bir çizgi-romandan kurtulup kaçmış, hem “kurnaz” hem de “sevimli” kurtlar.
Graffiti fikrine Michael cla katılıyor. Aklında duvar graffitilerinin izlekleri Ahmet’in tualleriyle çakışıyor. Bu yüzden ne Michael, ne de Hüseyin bu resimler tual resmi olarak görmüyor. Onları birbirini izleyen perdelere-çizgi roman şeritlerine benzetiyorlar. Bakışları birbirini devam ettirdiği giderek tilkileşen kurtlann graffiti masalı sanki. Pejoratif yükü üstlerinden atıp masalları tersine çeviren bu tilki”… Kurtlar arası cinsellik, androjen bir dağılımla, fotoroman dünyasından şekillenip, beslenmiş cinsel poz., egemen erk anatomisini (güdük, kadın-erkek-erk cinsel-lik evrenini) sorguluyor. Dişler ve cinsel organlar arası omurları aykırı dengelerle uzamlandıran çizgiler çizgiler dışarıya verdikleri devinimler kadar, kendi içlerinde bakışımsal bir yapı kurmakta. Bakışları hem dışarıya uzanan hem de kendilerine dönük bir seyirde olan kurtla, onlara bakanların da bakış yönlerini değiştirmekte, kaydırmakta. Kurtlann hareket ve sorgulama dizgesi içinde hükmünü ve gücünü, çizgisel yapısındaki abartılmışlığa rağmen, yitiren bu cinsellik aslında “iktidarın” odaklaştırdığı cinsel merkezlere alaycı bir gönderi olup kendine yeni erojen bölgeler yaratmakta. Hem bakan kafalar hem de o kafaları taşıyanlar için. “(Kurt Bakışı) Hüseyin’in takıldığı bu cinsel okuma Michael’a Matta’nın erotik çizimlerini çağrıştırıyor.
Ahmet’in resimlerinde boya katmanları altından ve arasından sezilen çizgiler söz konusu olan. Michael bu resimlerde turuncıııııın hem dışarıdan gelen hem de içeriden içeriden çıkan gücüne aklını takmış durumda. Hüseyin de içi dışı bir portakalın mistik rengini andıran bu resimlerde hem fon oluşturduğu hem bu resimlerin kimliklerinde öne çıkan çizgil-ere hareket ve hız verdiğini düşünürken, resimlerdeki saklı cinselliğin de heykellerden bana) ve ucuz bağlamda kurtulma çabası yarattığı görüşünde. Resimlerde çok güçlü bakış ve kesişmelerle (bakmak) ancak bir büst çerçevesiyle belirlenen cinsellik, (J. Bousquet) heykellerde büstlerin altını —dikkatle bakılmazsa, kolayca anlam kargaşasına yol açabilecek-organsal bir somutlukla tamamlıyor. Son derece erotik bu stilize figürler neredeyse cinsiyeti ortadan kaldınrcasına kanştınp çoğaltıyorlar. Fallik donanımı olmayan heykellerde (biri hariç) erkeğin hayalanyla kadının kalçaları arasında bir fark yok sanki. Bu yüzden tek tek kurtlann ancak ifade ve hareketlerinden yarı (büst)cinsiyetlerini keşfedebiliyoruz. (“Yavru kurtla, dişi kurtla, erkek kurtlar… Kurt yavruları, kurt kadınlar, kurt adamlar…) Ayrıca erkek başlı kadın kurtlarla, aynı zamanda erkek olduğunu sanabileceğimiz kadın kurtlann yol açtığı aykırılık, cinselliğin her teki) yaratıktaki çift cinsi’ doğasını düşündürüyor. (O. Weininger)
Ahmet’in son işleri, bir bedenden üremişcesine o bedene takılı, asılı yavru kurtlarda da bu görüşü sanki doğrulamakla: Oyunsu bir alışveriş olan cinselliğin çocukken nasıl belirmemiş olduğunu, çocukların çift yönlü cinselliğin). Resimlerdeki saklı, heykellerdeki yalın çıplaklık kişi oğlunun her türlü cinsel kuruluşunu olumlarken, tam da bu yüzden bizi bütünüyle (bana)] bir erotik evrenden kurtarıp yaşarken beden için hareket ve karakterin ne denli öne)) olduğu stil sorununu düşündürmeye hazırlar gibi. Yaşamın neredeyse her alanında genellikle basitlik ve bayağılıkla yerleşmiş cinsellik evreni ancak ironik bir abartmayla (Ahmet’in kurtlan) ön plana çıktığında egemenliğinden kurtulup başka değerlere —yine kendisiyle ilgili bağıntısını koruyarak-bakma imkanını getiriyor. Günümüz Türk sanatçıları büyük sergisine davet edilmeyen Ahmet de (marj)nal) kendine marj edindiği bozkırı yeni renkleri Metapolis Istanbul’a da yeni sesler getiriyor.
H.Alptekin M.Morriz Gösteri Art 1992 / sayı 36
