Heykeller

Şen bilim hüznü

Ahmet Müderrisoğlu, genç kuşağın resim ve heykelleriyle öne çıkan ismi. Çatık kaşlı, büyük tezli bir sanat ortamında, yapıtlanyla bir bakıma Oğuz Atay okuyan Woody Allen’ı çağrıştıyor.

Apaçık bir siyasal bakışı var heykellerinin: Önümüzde dururken de, bize bakıldıkları yerden bakarken de, soru ve önlem işaretleriyle donanımlılar. Ne var ki, ya da neyse ki, tek bir eksende tutuklamıyor onları Müderrisoğlu: Link edâlan, tutarlı ve çelişkili biçimde, “humor” dolu bir depodan beslenmeyi de savsaklamıyor. Bu heykellerde, onları hem bütünleyen hem de eksilten resimlerde patavatsıı, şen bilimli bir renk ve form buluşması göze çarpıyor. Egemen motif ve temaların, egemen yaklaşım ve zihniyetlerin yanından ıslık çalarak geçen, hınzır ama sorumlu bir göz.

Ahmet Müderrisoğlu’nun, sergilendikleri mekânda Calder’in “mobirleri gibi değil de Spielberg’in bir gün durup dururken (yada değil) kendi kendine hareketeden oyuncaklan gibi çocuksu ve aynı ölçüde tekinsiz bekleyen heykellerini Teoman Madra, bir ışık-gölge dansının içinden, duvardaki ürkütücü izdüşümleri, belki de gerçek kişilikleri içinden objektifiyle yakaladı. Müderrisoğlu’nun heykelleri bana neden bilmem, Stravinski’nin “Ateş Kuşu”nu çağırdı.