Kurdun, bizi korkutan ve ayartan kurtluğunda gizlediği nedir? Diyonizyak, öngörülemez göçebe seyir mi? İçimizdeki hayvanın uyanıp akıllı uslu hayatımızı karıştırdığı onca kurt adam masalının anlattığı…
Ahmet Müderrisoğlu’nun atölyesinde gördüğüm, insan toplumumuza hem benzeyen, hem de aynada kaçan imgesini sökerek onu dalgaya alan bir kurtlar aşiretinin yavaş yavaş belirmesiydi. Kendisi yolculuğuna, yolculuğu bıraktığı ve bırakabileceği mümkün izlerinin toplamına denk aşiret, bozkırın ortasındaki şehrin, kendini bu kaygan yüzeyden ayırarak ördüğü dokuyu yırtıp, bu dokuya bürünerek çıkıp geliyordu. Lastik toplar, eriyip karışan, alfabesi karışık gazete kağıdı, pasında toprağını arayan maden, sentetik ışık…
Kaleidoskopik izdüşüm. Belleğimizin bozkırında zaman zaman uzak ulumalarını dinlediğimiz kurtlar, dişleri çakmak çakmak, kahkahalarıyla, gönlümüzü kızıştıran edepsiz hareketleriyle gözümün önünde vücut buluyorlardı, ince uzun.
Müderrisoğlu’nun kurtları, kuzuyu en gölgeli yanından, cinselliğinden vuruyor. Gövdeleri baştan aşağı cinsellik; bir “cinsel organları” yok. Bacak aralarında tokuşan, erkeği dişiyi karıştıran androjen toplarıyla zaten yörünge kaçkını kurtlar.
Sosyal zihnin gövdeden sürgün ettiği cinsel birliği, örtüne gizlene yitirdiğimiz füzyon mantığını çizgi-hareketleriyle yeniden kuruyorlar. Üstelik bizim kılığıma girerek yapıyorlar bunu. Çocuklarını sırtına alıp dolaştıran baba kurt, papyonlu fraklı, çapkın bat kurdu, ya da gerine gerine bacak arasını gösteren sivri topuklu androjen kadar erotik. Karşı konulmaz, apaçık libidinal bir güç akıyor kurtlarından. Kur adamın uyandırdığı, korku değil yalnızca, “hayvani” (yani canlı), kışkırtıcı bir erotizm.
Bozkır kayganlığını şehrin deliklerinden dökerek akan göçebe, akımına kapılan yerleşik şehirliyi de sürüklüyor. Bu yersiz yurtsuz kurtlara bakarken, aralarına karışmak, şehirli tekdüzeliğimizden kurtulmak, ayartılmak istiyor insan. Bizi bize olan yakınlıklarıyla vuruyorlar, benzerlikleriyle söküyorlar, tersi oldukları yapıyı. Oluş halinde gördüğüm bu heykeller, kurt-oluş’a davet. Sürekli başka oluşları kateden, belirsiz, tanıma gelmez, saf bağıntı hali, olup bitmeyen, duraksız OLUŞ.
Kurt-oluş, bir çoğullu içeriyor. Hiyerarşik katmanlarıyla kendisini oluşturan bireyleri eriterek varolan bir kitle yapısına kapanmıyor kurt, üyelerinin her birinin yalnız ve özgür olduğu bir çete bağını yaşıyor. Çetenin de bir şefi var , ama bu şeflik, çetenin her vurgununda yeniden oyuna sürülüyor. Çete, kendinde hiyerarşik bir yapılanmayı kökünden reddediyor. Çete, biz özgür akımlar mantığı içerisinde, kaçış çizgileriyle oluşup dağılan yersiz yurtsuz bir oluş. Bilinçdışı libidinal çoğulluğuyla kurt-oluş, insan-oluşumuzu sorguluyorlar; içimizde, aynı zamanda bir hayvan-oluş, bir erkek-oluş, bir kadın-oluş, bir çocuk-oluşun da bulunduğunu, bunların sürekli birbirine karıştığını, birbirinden geçerek gerçekleştiklerini gösteriyor.
Müderrisoğlu’nun kurt çetesi, gövdemizde saklanan kurt adamı uyandırmak için şehre indi.
Özgür Uçkan
Urart Sanat Galerisinde
19 Mart – 4 Nisan tarihlerinde yer alan
Arredamento Ekim 1993
